Qian Nu You Hun

Qian Nu You Hun หรือ โปเยโปโลเย เวอร์ชั่นไต้หวันที่กำลังออกอากาศอยู่ขณะนี้นอกจากเนื้อหาที่เข้มข้น ไม่ซ้ำซาก เหมือนเวอร์ชั่นของฮ่องกง และที่เป็นหนังใหญ่แล้ว นอกจากเนื้อเรื่องเพียงมีแก่นเกี่ยวกับความรักระหว่างมนุษย์กับปีศาจซึ่งถ้าดูผ่านๆ แล้วจะบอกว่าน่าเบื่อ มีแต่รักแบบงอนๆของหนุ่มมนุษย์กับปีศาจจิ้งจอกเท่าไรแต่เมื่อได้ดูจนจบแล้วก็บอกได้ว่าแตกต่างกันสิ้นเชิง เพราะเวอร์ชั่นนี้ได้เพิ่มเติมเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างพรรคดวงประทีป หรือสำนักเสี่ยนซิ่นอันยึดถือว่าตนเองเป็นพรรคฝ่ายธรรมะ และพรรคจันทรา ที่ผู้คนทั่วไปถือว่าเป็นพรรคฝ่ายอธรรม

เมื่อได้ชมไปเกือบครึ่งเรื่อง เราต้องนับถือผู้เขียนบทมาก เพราะพยายามสอดแทรกเรื่องราวเกี่ยวกับความดี และความชั่วผ่านการแสดงออกของทั้งสองพรรคได้ดีเยี่ยม แม้ว่าฝ่ายหนึ่งจะถือตัวว่าเป็นธรรมะ แต่สิ่งที่แสดงออกกลับทำเพื่อตนเองโดยเฉพาะจินกวง เจ้าสำนักเสี่ยนซิ่นผิดกับพรรคจันทราอันมีผู้นับคือเทพราชา หรือ ซิเหยี่ยที่โดนตราหน้าว่าเป็นผู้ร้าย กลับมีใจเมตตา คำนึงถึงความสุขของผู้อื่นมากกว่า... และโลกนี้จะดำรงสุขได้อย่างแท้จริงก็ต้องไม่มีการแบ่งแยกฝ่ายกัน ควรจะมีสิ่งเดียวที่เรียกว่า สามัคคี และการร่วมมือ บทพิสูจน์เรื่องความสมามัคคีได้บอกผู้ชมผ่านการดำเนินเรื่องในช่วงต้นเกี่ยวกับการระเบิดเส้นปรโลก อันเป็นเส้นมรณะที่จะทำลายล้างทุกชีวิตบนโลกได้ เมื่อเรามีความสามัคคีกัน ภัยร้ายอันตรายใดๆ เราก็สามารถฝ่าฟันไปได้

นอกจากนี้ ช่วงท้ายเรื่องยังมีการเปรียบเทียบให้เห็นการขาดความร่วมมือในการยุติความรุนแรง และความแค้นของคู่รักเจ็ดชาติ ที่พรรคดวงประทีปใช้เล่ห์กลจนพรรคจันทราต้องสูญเสียคนดีๆ ไปมากมาย ส่งผลให้เราตะหนักได้ดีว่า อันความเห็นแก่ตัว และต้องการเป็นใหญ่ ขาดความรู้รักสามัคคีดังเช่น หัวหน้าพรรคดวงประทีปนั้นจะทำให้ทุกชีวิตพินาศได้...ระหว่างชมเราก็เลยสะกิดใจถึงเหตุการณ์ความไม่สงบต่างๆ ในบ้านเรา (ไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง) ถ้าใครที่เกี่ยวข้องได้ดูอยากให้นำบทเรียนจากเรื่องนี้ไปใช้กัน

แม้ว่าความรักที่ดูน่าเบื่อในเรื่อง กลับสอดแทรกคติเกี่ยวกับผู้หญิงผ่านบทบาทของ หงเยี่ย หญิงสาวที่สวยและเก่งแต่ถูกธาตุไฟเข้าแทรก บางครั้งมีอารมณ์ร้ายกาจอย่างไม่น่าเชื่อ...อันนี้ละผู้หญิงทุกคนไม่ต้องฝึกวิชาอย่าง หงเยี่ย ก็มีได้หมด เราต้องยอมรับเวลาผู้หญิงอารมณ์แปรปรวนจากนางฟ้า กลายเป็นนางแม่มดได้ทันที ความรักและความเข้าใจ ที่ผู้ชายทุกควรให้เช่น จูเก้อหลิวหลิน ให้หงเยี่ยเท่านั้นจะสามารถสยบร่างแม่มดของหญิงสาวทุกคนได้ ส่วนฝ่ายหญิงก็ไม่ควรทำตัวเป็นแม่มด เพราะนอกจากคนที่รักจะเป็นห่วงแล้ว ตนเองยังดำเนินชีวิตอย่างไม่มีความสุขไปด้วย

ทั้งสองประเด็นที่กล่าวมา เป็นสิ่งที่ทำให้เราต้องติดตามชมเรื่องนี้ตลอด แต่เรื่องนี้ยังมีเสนอที่ควรนำมาปรับใช้กับชีวิตประจำวันอีกหลายเรื่อง อาทิ ความแค้นของคู่รักเจ็ดภพ ซึ่งจริง ๆเกิดจากความอิจฉาริษยาของชายช่างทำกระบี่ในหมู่บ้านไร้น้ำตาคนหนึ่งที่ทำให้ชายอีกคนซึ่งรักหญิงสาวคนเดียวกัน ต้องโดนคำสาปมารฟ้า จากการใช้หินมารฟ้ามาทำกระบี่เพียงเพื่อที่ตนจะได้ครองนางมา แต่ผลของความรักอย่างผิดๆ ทำให้ทุกคนต้องเสียใจจนชาติที่เจ็ดในปัจจุบัน...รักแท้จริงนั้นไซร้คือการเสียสละ

บทเรียนอีกอย่างที่ได้เรียนรู้เพิ่มเติมคือ ความรักอันใด ไม่เทียมเท่าความรักของแม่ และพ่อ...เมื่อแม้นางหงเยี่ยธาตุไฟเข้าแทรก คนที่ต้องเสียใจด้วยคือพ่อและแม่ของนาง...การเกิดมาของจูเก้อหลิวหลินนั้น ต้องแลกกับการที่หลั่นม้อหรือหยาดน้ำตา แม่ของจูเก้อหลิวหลินต้องกลายร่างเป็นมังกรเพื่อให้ลูกชายตนมีชีวิตรอด และเพื่อให้จูเก้อหลิวหลินมีชีวิตรอดอีกครั้งจากการถูกนางพญามารทำลาย นางยอมสละชีวิตตัวเองนำแก้ววิญาณมาต่อชีวิตให้จูเก้อหลิวหลิน...รักอันใดจะหญิงใหญ่เท่ารักของแม่

เรื่องนี้ถือเป็นหนังจีนชุดที่ประทับใจมากอีกเรื่องหนึ่ง หลังจากไม่ได้ชมหนังชุดดีๆ อย่างนี้นานหลายปีแล้ว อยากให้ผู้สร้างได้ลงทุนสร้างหนังดีๆ โดยสอดแทรกคติสอนใจ มากกว่าการมุ่งไปที่เนื้อหารักๆ ใคร่ ๆ หรือล้างแค้น ล้างครัวกันอย่างเดียว การกระจายบทบาท ไม่ให้เด่นเฉพาะตัวเอกเท่านั้น นับเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก แต่ผู้เขียนบทก็สอบผ่านไปได้ดีในระดับหนึ่ง ปิดท้ายด้วยถ้อยคำที่อยากฝากเป็นข้อคิดให้หลายคู่รักในโลกาตามที่นางปีศาจจิ้งจอกเสี่ยวเสี่ยนได้บอกกับหนิงไฉเฉิ่นเมื่อครั้นที่นางจะตายว่า

"เมื่อท้องฟ้าเป็นสีคราม กลีบเมฆยังลอยล่องอยู่ เจ้าไม่ควรร้องไห้ เพราะการจากไปของข้า ไม่ได้เอาโลกของเจ้าไปด้วย"